معاملات وروابط اجتماعي دارد - روشن مى شود . وبه استثنايى بودن وجود آنان از جهت اشتراك با خلق وامتياز از خلق وآنچه بدان اشتراك واختصاص دارند در جملهء " غير مشاركين للناس - على مشاركتهم لهم في الخلق والتركيب - في شئ من أحوالهم " اشاره شده است . ودر جملهء " صفوته من خلقه " به مصطفى بودن پيغمبر از ساير خلق توجه شده ، كه به آن خلقت تصفيه شده بتواند به مقام وساطت بين خالق وخلق نايل ، ورابط بين عالي ودانى باشد . وبه لطف كلمهء تعبير از خدا در جملهء " يعبرون عنه " منزلت پيغمبر را روشن مى كند ، كه أو همچون زبان - كه بيانگر ما في الضمير است - مقاصد خداوند متعال را به خلق منتقل مى نمايد ، واين منزلت لازم قداست ومستلزم عصمت پيغمبر است . ودر جملهء " يكون معه علم يدل على صدق مقالته وجواز عدالته " دليل لزوم معجزه را براي اثبات نبوت بيان فرموده ، وچون منشأ نبوت حكمت حكيم على الاطلاق وثمره ء آن هم حكمت است ( قال قد جئتكم بالحكمة ) ( 1 ) ، ( أدع إلى سبيل ربك بالحكمة ) ( 2 ) ، به امتياز حكمت نظري وعملي أنبيا عنايت شده ، كه آن مبتنى بر فكر ، واين به مقتضاى " يعبرون عنه " و " ومن عند الحكيم العليم " سراج منيرى است كه بدون احتياج به تعليم وتربيت بشرى به ارتباط به نور السماوات والأرض روشن شده است ( يكاد زيتها يضى ء ولو لم تمسسه نار ) . ( 3 ) وبا آن كه فرمود " حكماء مؤدبين بالحكمة " به فاصلهء كوتاهى فرمود " مؤيدين من عند الحكيم العليم بالحكمة " در جملهء أول تأديب به حكمت ، ودر جملهء دوم تأييد به حكمت است ، وارتباط حكمت أنبيا ومكتب وحى از جهت حدوث وبقا به مقام عنديت حكيم عليم ، امتياز آن حكمت را از انديشهء بشرى در حد امتياز ما

--> 1 . سوره ء زخرف ، آيهء 63 ( گفت هر آينه آمدم شما را به حكمت ) 2 . سوره ء نحل ، آيهء 125 ( دعوت كن به راه پروردگار خود به حكمت ) 3 . سوره ء نور ، آيهء 35 ( نزديك است روغنش بتابد وروشنى دهد وهر چند نرسد به أو آتشى )